Een dikke joint

De dochter van de slager gaat op reis.
Ik kom elke week wel een keertje bij de boucherie, in de Rue de la grange-aux-belles. Het is een echte buurtwinkel, waar de klanten op zaterdagochtend op de stoep voor in de rij staan, waar de meest trouwe kopers (voornamelijk oudere dames, van wie sommigen bij het boodschappen doen worden begeleid door een zwarte hulp in de huishouding) met veel respect worden begroet (bonjour, madame Dubois), waar heel voorzichtig grapjes worden gemaakt, waar de baas (met wit mutsje op zijn hoofd) en zijn medewerker achter de toonbank een stropdas dragen onder hun witte slagersjas, waar een andere medewerker continu met kippen aan het spit heen en weer loopt (die worden in een apparaat op straat gegrild), waar je afrekent aan de kassa bij de slagersvrouw.

Baby op bestelling?

Door Rachel Lehmann-Haupt
We zitten op de reusachtige boomstronk van een eik in The Cloisters, een park op het noordelijke puntje van Manhattan. Het licht wordt weerkaatst door de Hudson en schittert door de bladeren. Hij lijkt nerveus. We zijn al bijna een jaar samen en ik vraag me af of hij me misschien een aanzoek wil gaan doen. In plaats daarvan ontwijkt hij mijn blik. Stilte. Dan draait hij zich naar me toe en zegt dat hij niet met mij verder wil. En met die woorden vervaagt in één klap alles wat ik me bij onze toekomst had voorgesteld: de witte jurk, de loft en een paar spetterende kinderen in een zwembadje.
'Sorry dat ik je tijd heb verspild,' zegt hij.
En daarmee is het afgelopen.

Even beroemd

Marleen Rechsteiner
Als ik mijn kinderen aan de keukentafel vertel dat ik op televisie kom, vragen ze me of ik beroemd word. 'Ik niet', zeg ik, 'maar jij misschien wel', en ik wijs naar mijn oudste zoon. Emile begint te stralen. Dat hij een bijzonder kind is, dat weet hij al, maar zó bijzonder dat er nu een boek over hem is verschenen, blijft hij heel spannend vinden.

De huurmoeder

Een jaar na mijn debuut Hemelsleutels heb ik De huurmoeder geschreven. Het is een heel ander boek dan het eerste, al is het alleen al omdat ik me bij De huurmoeder niet door mijn jeugd heb laten inspireren. De huurmoeder is volledig voortgekomen uit mijn fantasie.

Gemengde paddestoelen miniquiches van Veggierose

Van deze quiches krijg ik altijd weer zo’n warm seizoensgevoel. Ik eet ze alleen in de herfst en de winter, want dan kun je de meeste paddestoelen vinden. De melange van al deze decadente paddestoelen geeft een heerlijke karakteristieke smaak die de champignons die we standaard kennen even doet vergeten.

Femke van Zeijl in Congo
Als ze naar het gezichtje van haar driejarige dochter kijkt, herkent ze de gelaatstrekken van de Rwandees die haar maandenlang verkrachtte. Toch houdt Nzigire zielsveel van het meisje. Tijdens het uren durende interview zit Ansima bij haar op schoot, knuffelend, soezend, naar haar opkijkend terwijl haar moeder vertelt. Nzigire was net vijftien toen de Interahamwe haar vader en broers voor haar ogen vermoordden en haar ontvoerden. De Hutu-extremisten namen haar mee naar hun kamp in de bossen, waar de moordenaar van haar broers haar als 'echtgenote' nam. Toen ze na maanden seksuele slavernij kon ontvluchten, was het meisje vier maanden zwanger.

De geest uit de fles

door Liddie Austin
Waarschijnlijk ben ik zo dol op stemmen omdat ik het als buitenlander hier in Nederland haast nooit mag. Ik begrijp niet waarom mensen er vrijwillig van afzien. Oké, de uitkomst is zelden helemaal zoals jij zou willen - daarvoor ben je waarschijnlijk ook te uniek, geef toe -  maar dat wil toch niet zeggen dat je je kans om je mening te geven aan je voorbij moet laten gaan? Ach, misschien is stemmen iets dat je pas echt apprecieert als je het alleen bij gemeenteraadsverkiezingen mag.

Vegan Banana choco notenbrood

Een stressvrije cake!

Veggierose heeft een (h)eerlijk en jummie recept samengesteld. Helemaal zonder dierlijke ingrediënten. Gewoon om al die kalfjes, koetjes en kipjes eens een beetje rust te geven ( we zien ze al voor ons demonstreren op de Dam; Recht op Vrije Dagen! ). Dit is goed voor je geest en je hart! Het spreekt voor zich dat we natuurlijk alleen gebruik maken van biologische Fair Trade ingrediënten ( kan je iets niet vinden, haal je het toch stiekem uit de supermarkt op de hoek ).

Roosjes brengen liefde, roosjes brengen kleur, maar roosjes brengen vooral veel smaak!

Toen een roosje verliefd werd op een prachtig rood glitterende aardbei, trouwden ze samen onder de donkerblauwe sterrenhemel om eeuwig van elkaar te genieten.

Voor een nieuwe smaakbeleving!

Klik door voor het recept voor Roosige Strawberry Shortcake

How ecofabulous are you?

De komende tijd vind je op deze plek een column en recepten van Lisette Kreischer, een van de Veggie in Pumps.

How ecofabulous are you?

Een vraag die al een paar jaartjes in mijn rozige hersencellen ronddartelt.

Bestaan er meer Veggie Carries in Nederland die houden van the city, lekker eten, cocktailtje hier en een feestje daar. Die ook speciaal een kamer in huis vrij hebben gemaakt voor een enorme verzameling pumps die stapelhoog uit de kledingkast dreigde te marcheren als ze toch niet wat meer displayspace zouden krijgen. Manlief slaapt nu tussen het gereedschap.

Marlies Brenters is de auteur van Een vrouw heeft zeven gezichten en schrijft deze week over Hillary Clinton

Even leek het erop dat Hillary’s gooi naar het presidentsschap van de Verenigde Staten in de kiem gesmoord zou worden, terwijl het er zo lang heel mooi uitzag in de peilingen. Barack Obama dreigde roet in het eten te gooien door zijn onverwachte overwinning in Iowa, maar dankzij de steun van veel vrouwen in de staat New Hampshire ligt de strijd weer helemaal open.

Ook in deze verkiezingsstrijd lijkt het vooral te gaan om de persoon, en veel minder om het beleid dat de kandidaat voorstaat. Amerikaanse kiezers stemmen vooral met hun hart en veel minder met hun hoofd. Hoe zijn hun kansen, als we alleen naar hun aaibaarheidsfactor kijken, los van hun politieke ideeën?

Auteur Çilay Özdemir verhuisde onlangs naar Jordanië en schrijft daarover op de Artemis website. In juni verschijnt het boek dat ze met José Buitendijk schreef: Zeeuwse babbelaars en Turks fruit.

De integratie van migranten houdt Nederland al decennia in zijn greep. Al vanaf mijn 15^e  maken politici zich zorgen over de integratie. Ruim drie decennia dus. Voordat ik in Jordanië kwam wonen om bij mij man te zijn, keek ik hier best wel negatief tegenaan. “Laat ons toch, het komt wel goed. Erover praten, maakt het alleen maar erger. Het is minder erg dan jullie het voorstellen”, wilde ik vaak van de daken schreeuwen.