Roosjes brengen liefde, roosjes brengen kleur, maar roosjes brengen vooral veel smaak!

Toen een roosje verliefd werd op een prachtig rood glitterende aardbei, trouwden ze samen onder de donkerblauwe sterrenhemel om eeuwig van elkaar te genieten.

Voor een nieuwe smaakbeleving!

Klik door voor het recept voor Roosige Strawberry Shortcake

How ecofabulous are you?

De komende tijd vind je op deze plek een column en recepten van Lisette Kreischer, een van de Veggie in Pumps.

How ecofabulous are you?

Een vraag die al een paar jaartjes in mijn rozige hersencellen ronddartelt.

Bestaan er meer Veggie Carries in Nederland die houden van the city, lekker eten, cocktailtje hier en een feestje daar. Die ook speciaal een kamer in huis vrij hebben gemaakt voor een enorme verzameling pumps die stapelhoog uit de kledingkast dreigde te marcheren als ze toch niet wat meer displayspace zouden krijgen. Manlief slaapt nu tussen het gereedschap.

Marlies Brenters is de auteur van Een vrouw heeft zeven gezichten en schrijft deze week over Hillary Clinton

Even leek het erop dat Hillary’s gooi naar het presidentsschap van de Verenigde Staten in de kiem gesmoord zou worden, terwijl het er zo lang heel mooi uitzag in de peilingen. Barack Obama dreigde roet in het eten te gooien door zijn onverwachte overwinning in Iowa, maar dankzij de steun van veel vrouwen in de staat New Hampshire ligt de strijd weer helemaal open.

Ook in deze verkiezingsstrijd lijkt het vooral te gaan om de persoon, en veel minder om het beleid dat de kandidaat voorstaat. Amerikaanse kiezers stemmen vooral met hun hart en veel minder met hun hoofd. Hoe zijn hun kansen, als we alleen naar hun aaibaarheidsfactor kijken, los van hun politieke ideeën?

Auteur Çilay Özdemir verhuisde onlangs naar Jordanië en schrijft daarover op de Artemis website. In juni verschijnt het boek dat ze met José Buitendijk schreef: Zeeuwse babbelaars en Turks fruit.

De integratie van migranten houdt Nederland al decennia in zijn greep. Al vanaf mijn 15^e  maken politici zich zorgen over de integratie. Ruim drie decennia dus. Voordat ik in Jordanië kwam wonen om bij mij man te zijn, keek ik hier best wel negatief tegenaan. “Laat ons toch, het komt wel goed. Erover praten, maakt het alleen maar erger. Het is minder erg dan jullie het voorstellen”, wilde ik vaak van de daken schreeuwen.

Of ik nou afreis naar crisisgebied in Darfur of naar oorlogsgeweld in Congo, er is altijd wel iemand hier in Nederland die me bij vertrek een 'prettige vakantie' toewenst. Ooit wond ik me daarover op – alsof een toerist er vrijwillig voor zou kiezen de Burundese burgeroorlog van dichtbij te bekijken. Ook gaf zo'n spreker me het gevoel dat hij mijn werk niet serieus nam. Inmiddels weet ik beter en roep ik een welgemoed 'dankjewel' in reactie op de vakantiewens.
Lees de column van Femke van Zeijl, auteur van Een nacht in een vijzel.

Hypergrafie

Er liggen hier nog tal van baby’s in een la. Ze zijn onvolgroeid en nog niet toonbaar, want moeten eerst nog wat ernstige, chirurgische ingrepen ondergaan. Er moeten flaporen worden gecorrigeerd, neusjes rechtgezet en sommige moeten nog handjes en voetjes krijgen. Pas dan mogen ze de wereld in. Als boek. Nu zijn het nog manuscripten: een slordige stapel uitgeprinte A4-tjes.

Onderzoek

In het kader van binnenlandse veiligheid en terrorismebestrijding komt er vroeg of laat een onderzoek naar ons. Dat denken mijn schrijfvriend en ik althans.
Mijn schrijfvriend is er een in twee betekenissen: wij schrijven beiden boeken, maar schrijven ook aan elkaar. Onze e-mails zijn meestal wekelijks en zelden alledaags. Ze zijn soms ontroerend en vaak grappig. Ze zijn kritisch of complimenteus. Schrijfvriend en ik vertellen elkaar over kleinkinderen (in zijn geval) en stiefkinderen (in mijn geval), maar we bespreken ook het belang van consequent perspectief in een verhaal. We verdwalen in herinneringen en geven, omdat we beide de actualiteit volgen, onze mening over de toestand van de wereld en die van Nederland in het bijzonder. We bekritiseren de ontwikkelingen van elkaars personages, maar schrijven ook over het merelpaar in zijn tuin, de kat in mijn huis en het verloop van de kerstdepressie.

Accessoires

Met een beetje geluk maken personages voor mijn verhalen hun entree in mijn hoofd met naam en toenaam. Meestal weet ik in dat geval ook wie hun vrienden zijn, naar welke school ze gingen en of ze broers en zussen hebben. Ze hebben een taal en een stem, ik vul hun boekenkasten (of laat ze leeg) en als ik dan ook nog weet of ze van boerenkool houden of van foie gras, dan weet ik dat ze als personage kunnen slagen.

Machteld Bouma is de auteur van het zojuist verschenen Pur

Roos Ouwehand schrijft elke twee weken een nieuwe column

I SEEK YOU

Net als Christiaan Weijts in zijn roman Artikel 285b vraag ik me regelmatig af hoe een bepaalde situatie was verlopen als ik geen beschikking had gehad over een mobiele telefoon. Of probeer ik me voor te stellen hoe mijn (liefdes)leven eruit had gezien als ik vroeger wél zo’n apparaat had gehad.
Mijn grootste puber-nachtmerrie was me dan bijvoorbeeld bespaard gebleven: Het gezin aan de aardappels en karbonade. Een telefoon die gaat (zo’n grijswitte met een vieze draaischijf). Vader die opneemt (‘Zou je dat vriendje van je erop willen attenderen dat normale mensen rond deze tijd aan tafel zitten?’) en vervolgens een gesprek voeren met je grote vlam – waar je natuurlijk sowieso al geen zinnige tekst tegen hebt – terwijl pa, ma en zus twee meter verderop met oren als satellietschotels doen alsof ze niet meeluisteren.

HET HUIS IS LEEG 

Door het grote raam kun je zien dat het netjes is opgeleverd. Bezemschoon, heet dat. Al weet ik uit ervaring dat bezemschoon er ook heel anders uit kan zien. Bezemschoon is een rekbaar begrip.
Het naambordje (‘Marjolein en Arvid’) hangt nog bij de bel. Een lelijk, modern lettertype. Op de deur een hardnekkig stickertje, waaruit blijkt dat de bewoners ooit kinderpostzegels hebben gekocht.
Ze woonden maar zo’n vijftig meter verderop, maar ik kende ze niet; Marjolein en Arvid. Wel heb ik een paar maanden geleden geregistreerd dat hun huis te koop stond en op Funda  opgezocht wat de vraagprijs was. Dat viel me niet tegen. Dit deel van IJburg is gewild woongebied aan het worden. In een makelaarskrantje las ik zelfs dat ik ‘aan de goede kant van IJburg’ woon. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder aan de goede kant, van wat dan ook heb gewoond.

Roos Ouwehand schrijft elke twee weken een nieuwe column.

THE DEVIL WEARS PRADA

2007 wordt – heb ik mij voorgenomen – het jaar waarin ik me wat beter ga kleden. Het moet maar ’ns afgelopen zijn met die eeuwige spijkerbroek en mottige trui. Heeft u The Devil Wears Prada gezien? Daarin gaat een meisje bij Vogue werken waar ze door haar collega’s wordt gepest met haar a-modieuze outfits. Tot mijn ellende moest ik concluderen dat de beschimpte garderobe (saaie bloes, bruine jas, hakloze schoen) nogal overeen kwam met die van mij. Hoog tijd dus voor iets nieuws. Man wil wel mee en vol goede moed storten we ons in de januari-uitverkoop.

KRAAM-ETIQUETTE

Kraambezoek ontvangen vond ik (indertijd) niet altijd even feestelijk. Achter-oud-tantes, die onaangekondigd binnen kwamen vallen en eindeloos bleven plakken. Buren die de gelegenheid aangrepen 'ns flink uit te wijden over hun ontstoken teen of afvallige dochter. Kennissen die schouderophalend toestonden dat hun kleuter z’n neus snoot in de sneeuwwitte romper van mijn pasgeborene en me de hormonale stuipen op het lijf joegen, met horrorverhalen over wat er allemaal mis kon gaan met een twee weken oude baby. De jonge vader hield zich tijdens deze visites meestal lafhartig schuil in de keuken, tussen koffiezetapparaat en rollen beschuit.