Als ze naar het gezichtje van haar driejarige dochter kijkt, herkent ze de gelaatstrekken van de Rwandees die haar maandenlang verkrachtte. Toch houdt Nzigire zielsveel van het meisje. Tijdens het uren durende interview zit Ansima bij haar op schoot, knuffelend, soezend, naar haar opkijkend terwijl haar moeder vertelt. Nzigire was net vijftien toen de Interahamwe haar vader en broers voor haar ogen vermoordden en haar ontvoerden. De Hutu-extremisten namen haar mee naar hun kamp in de bossen, waar de moordenaar van haar broers haar als 'echtgenote' nam. Toen ze na maanden seksuele slavernij kon ontvluchten, was het meisje vier maanden zwanger.

Ik sprak al met zoveel vrouwen die in oorlogstijd werden verkracht, dat hun stemmen zich vermengen in mijn hoofd. Voor het hoofdstuk over verkrachting als oorlogswapen uit mijn boek Een nacht in een vijzel, was ik wekenlang in Oost-Congo. Ik zag er vrouwen met geroosterde geslachtsdelen, hoorde over verkrachting met een geweer dat ook nog eens in de vagina werd afgeschoten, ontmoette een driejarig meisje verkracht door de Interahamwe.

Dat soort indrukken kun je niet ongelimiteerd op je laten inwerken, want dan ga je er als mens aan onderdoor. Bovendien zou je constant meehuilen, wat je waarnemingsvermogen niet ten goede komt en je een beroerde journalist maakt. Dus plaats ik pen en papier tussen mij en de wereld en laat de schokkende beelden gefilterd door mijn beroepsmatige routine mijn hoofd binnenkomen. Ik verlies niet mijn compassie, maar neem wel afstand van wat ik zie en hoor en – niet te vergeten – ruik, door het op te schrijven.

Toch greep het verhaal van de inmiddels achttienjarige Nzigire me aan. Juist omdat er zoveel liefde uit sprak: de meeste vrouwen die zwanger raken door verkrachting verstoten of verwaarlozen het kind. 'Veel moeders zoals ik zijn agressief tegen hun kinderen. Zelfs de paar vrienden die weten wat me is overkomen, verwijten me dat ik van mijn dochter houd. Ze vragen me hoe ik het kind van die moordenaar lief kan hebben.' Maar Nzigire, die bijna haar hele familie verloor aan het geweld, koestert het meisje: 'Ze is maar een kind en kan er niets aan doen.'

Wel bad Nzigire tijdens haar zwangerschap om een dochter. Toen de Rwandese verkrachter begreep dat Nzigire zijn baby droeg had hij namelijk gezegd: 'Nu weet ik zeker dat ik mijn zaad in je heb geplant. Ik wil dat je mij een zoon baart, want die zal me komen opzoeken in de bossen en de strijd voortzetten.' Toen ze beviel van een dochter bleken Nzigire's gebeden verhoord, zegt ze. Vandaar dat ze het meisje de naam Ansima gaf. In de taal van de Bashi betekent dat 'God houdt van mij'.